Laharana 1045 amin’ny Katesizy

Ho an’ny olombelona, izany fanaperana izany no ho fanatontosana farany ny firaisan’ny taranak’olombelona rehetra, sitrak’Andriamanitra hatramin’ ny fahariana, ka ny Fiangonana mivahiny no “toy ny sakramentan’izany”[97]. Ireo izay tafaray amin’i Kristy no hamorona ny fiombonamben’ny olona voavotra, ilay Tanàna Masin’Andriamanitra (Apôk 21,2), “ilay Vadin’ny Zanak’ Ondry” (Apôk 21,9). Izy io dia tsy ho voaratra intsony amin’ny fahotana, ny loto[98], ny fihamboana, izay mandrava na mandratra ny fiombonan’ny olombelona ety an-tany. Ny fahitana mivantana an’ Andriamanitra any an-danitra, izay amin’izany Izy no hiharihary amim-pomba tsy manam-petra amin’ny olom-pinidy, no ho loharano tsy mety ritra amin’ny fahasambarana, ny fiadanana ary ny fiombonana ifanomezana.